Kasap Hasan Hüseyin ve Torunları

...

2009-05-02T08:20:00.000-07:00

Desiderius Erasmus'un "Deliliğe Övgü" kitabını okurken, yazarın "Anne Yeni Kelime Öğrendim" başlıklı yazımda irdelediğim konuya 500 yıl önce değindiğini farkettim:
"Zira burada bu defa, sülükler örneği dillerini kullanır gibi görününce kendilerini tanrı yerine koyan ve Latince bir nutukta, sözü bilmece haline sokan, birkaç Yunanca sözcüğü yersiz bir şekilde karıştırmayı harikulade bir şey sanan günümüzün retorik bilimi hocalarını taklit etmek istiyorum. Bunlar yabancı bir dil bilmezlerse eskimiş bir kitaptan birkaç eski kelime çıkarır ve okurların gözünü kamaştırırlar. Bunları anlayanlar, kendi engin bilgilerinden lezzet duymak fırsatını bulurlar. Böylece gururları okşanır; anlamayanlara anlaşılmaz görünmeleri oranında da hayranlık konusu olurlar. Uzaktan gelen şeylere hayran olmak, dostlarım için bir zevktir. Eğer bu sonuncular arasında, bilgin geçinmek isteyecek kadar boş olanlar bulunursa, küçük bir memnuniyet gülümsemesi bir onaylama işareti ve eşeklerinki gibi bir kulak hareketi, cehaletlerini başkalarının gözünden gizlemek için yeterli olacaktır… Biz konumuza dönelim."

--------------------------------------------------------------------------------- ´
Söz konusu kitaptan bir alıntı daha:
"Bir tacir, bir asker, bir hakim yaptığı çapulculukların kendisine sağladığı para yığınından tek bir sikke ayırıp şu dindarlık saçmalarına kullansın. Fazlasına gerek yok: hemen hayatının bütün pisliklerinden ruhunun temizlendiğine inanır. Yalan yere yeminleri, hayasızlıkları, kavgaları, sefaletleri, cinayetleri, ihanetleri, hilekarlıkları, her şeyi, o küçük para sikkesi temizlemiş olur. O kadar iyi temizlemiştir ki, adam bunlara yeniden başlamaktan başka bir işi olmadığına inanır."

---------------------------------------------------------------------------------

Bir tane de hukukçulara gelsin:
"…Hukukçularla başlayalım. Bunlar kendilerini bilginlerin birincisi görürler. Sisyphos gibi, gayet iri bir kayayı dağın tepesine çıkarırlar, kaya dağın tepesine getirilip tekrar aşağı düşünce, onu tekrar çıkarırlar. -Yani beş altı yüz kanunu, konularıyla ilgili olup olmadıklarına bakmadan, birbiriyle karıştırdıklarında- Yorum üzerine yorum, aktarma üstüne aktarma yaparak oluşturdukları bilimlerinin zor bir şey olduğunu sıradan halkı inandırdıklarında (hayran olunması gereken şeylerin, çok zahmet ve çalışmalarla elde edilenler olduklarına inanmışlardır) kendilerine hayran olma biçimleri hiçbir ölümlüde görülmemiştir…"

...

2009-04-23T15:04:00.000-07:00

Frank Herbert'in "Dune" adlı romandan "Korkuya Karşı Dua":
"Korkmamalıyım. Korku aklın katilidir. Korku, toplu yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun yolunu görmek üzere iç gözümü kullanacağım. Korkunun gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım."

Bizler İçin

2009-04-23T08:26:00.000-07:00

Fakir Baykurt'un kitaplarını okumaya başladım. Kendisi Köy Enstütülerinden çıkmış çok çok başarılı bir köy romancısıdır. Uzun uzun ne kadar güçlü bir dili olduğunu anlatmayayım sizlere. "Kaplumbağalar" adlı romanından küçük ama romanı, halkı ve devleti anlatan çok önemli bir bölüm sunayım:

(.....)
“Emme Hamdi Beyim anlat bana ki aklım ersin.”
“Bak İlyas, sana anlatayım. O dediklerin var ya senin… Onlar bu milletin “yandan sürme”leri. Muhallebi çocukları. Güllerin, tüllerin içinde pış pış büyümüş onlar. Çoğu anasının südüyle değil, emzikle, inek südüyle böyümüş. Korkak, pısırık, nazik. “Pardon mösyö”, “Vıy madam”… Okumuşlar, Londra, Paris, Atina gezip tozmuşlar. Bilmezler senin Sarıkızlı’nı, Tozak’ını; halkı, milleti. Bilmezler dört mevsimin ayrı ayrı çilesini. Yazın susuz tarlalarda, kurakta; kışın çamur yollarda, suların böldüğü köprülerde düşe uça; yarlardan yamaçlardan yuvarlanarak; kanadı kırılıp yollarda kalarak; iki çuval buğdayın nasıl kasabaya ulaştığını, nasıl fırınlarda ekmek olduğunu bilmezler. Karıları kızları, kendileri sanırlar ki, biz aylık alıyoruz, fırıncılar da para kazanmak için hamurları pişirip pişirip camekanlara diziyorlar. Onun için böyle dans oyunlarıyla, bordo şaraplarıyla vakit geçiriyorlar…”
Komşuları gidelim dediler İlyas’a.
“Durun!” dedi İlyas. “Bir sorum kaldı, onu da sorayım!”
Hamdi Bey kalktı, ceketini, şapkasını, golf pantalonunu çıkardı, girdi yatağa, yorganı göğsüne çekti:
“Sor İlyas, sor aslanım!” dedi.
“Bu dinine yandığım hep böyle mi gidecek Hamdi Beyim?. Bunun bir çaresi yok mu? Her zaman bizi bu “yandan sürme” muhallebi çocukları mı güdecek?”
“Gütseler..” dedi Hamdi Bey. “Onu da yapmıyorlar…”
“Yani sormak istediğimi anlayıver Hamdi Beyim…”
“Bu öyle bir soru ki… Madem sordun, otur konuşalım. Arkadaşlar da otursunlar…”
İlyas oturdu. Komşuları oturttu.
Rıza yatakta doğruldu.
Hamdi Bey:
“Yandan sürmeleri budayacaksınız, onların heç faydası yok. Tıpkı ağaçtaki gibi. Yerlerine “kökten sürme”leri getireceksin. Dediğime dikkat et: yandan sürme, kökten sürme, daldan eğme… Bir de tohumdan yetiştirme var. Tohumdan yetişeni aşılamak var. Bunların hangisi yarayışlıdır, sağlamdır? Ben derim, kökten sürmeler. Çağır, bütün memlekete sor, değil deyen parmak kaldırsın! Tohumdan yetişeni de unutma…”
“Şimdi bu dediğimi yoralım:Ne demek bu? Yani Saffet Beyi değil, şu yataktaki Rıza’yı bakan yapacaksın. Halis kökten sürme. Tozaklı. Topraktan öğrenip kitapsız bilen(KHH'nin Notu: Yazar burada Nazım Hikmet'in "Türk Köylüsü" şiirinin girişini kullanmaktadır.)… En dayanıklı granit taşı. Yağmur geçmez. Soğuk geçmez… Kaymakamın yerine Sırrı Bey değil, seni, Sarıkızlı köyünden İlyas’ı oturtacaksın. Beni de başbakan yapacaksın, bak nasıl tıkır tıkır oluyor işler anasını satayım!”
Rıza bir utandı yatağın üstünde.
Muhtar İlyas güldü:
“Dee ölme eşeğim ölme, yoncalar bitsin…”
“Gülersin değil miiii?” dedi Hamdi Bey. “Ama hiç gülme! Neyin eksik senin kel kafa Sırrı Beyden? Rıza’nın neyi eksik koca göbek Saffet Beyden?”
“Onlar okumuş…”
“Okuma ne yavu? Büyütmeyin gözünüzde. Nasrettin Hoca musafın arasına ekmek ufaklarını koymuş, dağın ayısı bile okumuş… İşte yolunu tuttunuz, onu da belleyeceksiniz. Köye okul yapıyoruz. Ama dıkkat edin, asıl okul köyün kendisi: Yazlar, kışlar, tarlalar, dağlar, yalçın kayalar! Yalçın hayat! İnsanı insan eden, adam eden bu! Büzüğü sık, öteki üç aylık iş… Deyeceksiniz ki onların çenesi laf yapıyor. Onlar avukat, onlar yargıç, onlar lügat, onlar nutuk… Sen onların lügattına öte berisine bakıp aldanma. İnsanın çenesi değil, yüreği konuşmalı. Onların hepsi birbirlerini tekrarlıyor. Ayrı bir şey konuştukları yok, korkma!..”
“Pekey Hamdi Bey, gelelim daldan eğmelere..”
“Gelelim: Eğer daldan eğme istiyorsan, yani biliyorsun daldan eğme ne demek! Valileri kaymakamları, vali kaymakam olacakları, saylav bakan olacakları, kıçı kırık müdürleri, müdür olacakları, köylünün nezareti altında, on iki ayrı kurs göstereceksin! Vereceksin ellerine sabanı, sürecekler. Vereceksin orağı, biçecekler. Ondan sonra da, al şu iki çuval buğdayı, yükle eşeğe, pazarda sat gel, deyeceksin. Eşeğin taze sıpasını köyde bırakacaksın. Eşek yıkılacak yollarda, çamuru çökecek; yeniden yüklenecek. Bunu yapamayanlar devlet gemisinde ne dümen tutabilir, ne kürek çekebilir! Sınayacaksın ki başımızdakilerin kaçı, iki çuvalı bir eşeğe yükleyebilir; bu sınavı kazanabilir… Milleti yönetecek olan, yöntemi milletten belleyecek. Buna candan yürekten, hemi de çok eskiden beri inanıyorum, gine de inanacağım ağam!..”
“Çok uzun iş Hamdi bey, olmayasıya…” dedi İlyas.
“Alın tüfekleri, çıkın dağa öyleyse! Güm güm! Hem onları öldürün, hem kendinizi, millet hepinizden kurtulsun! Oğlum, yolun uzunu sağlamdır…”
“Pekey kim yapacak bu dediklerini?”
“Halk yapacak, halkın kendisi yapacak.”
“Halkın elinde ne var yavu? Sen ne sanıyorsun halkı? Hemi de nasıl yapacak?”
“Kolay!” dedi Hamdi Bey. “Ben İdris Dağının başına bir fırıldak koyacağım! Ölüzger esecek. O fırıldak dönecek. Dönünce halk da yapacak!... Çakal İlyas, saman kafalı İlyas! Bir yon laf konuştum, hala anlamadın, dürzü İlyas!..”
“Anlamıyorum Hamdi Beyim. Çünkü neden? Valla onu da bilmiyorum, neden?... Kalkmadan bir takanı daha alacağım, iznin olursa…”
“Olur, hadi al bakalım.”
“Sen kendin, daldan eğme misin, kökten sürme misin?
Hamdi Bey kalktı, kovaladı İlyas’ı:
“Kökten sürme sensin; sen; Rıza…” dedi.
(.....)

Hüzünlü Pazar

2009-01-11T15:33:00.000-08:00

Halsizim, boğazlarım şiş, hastayım. Bir hafta sonra finallerim başlıyor. Mevsimlerden kış. Hava çok karanlık. Ve en kötüsü: Günlerden pazar!

Pazar günlerini bütün hafta yoğun çalışanlar dışında kimse sevmez sanırım. Hele çocuklar için, bir de mevsimlerden kışsa bütün gün işkencedir pazar. Oh Holy Sunday! Garfield’ın pazartesilerinden bile çok daha kötü benim pazarlarım. Ertesi gün okulun olduğu bilinci bütün gün kemirir beynimi. Okul fobim yoktur ama Pazar günlerinden nefret etmek için fobiye de ihtiyaç yok ki!

90’larda küçük bir çocuk olmak da pazar günlerine ayrı bir acı yükler sanki. Annemiz ve babamız eğitimci olduğu için, evde yapılan neredeyse her faaliyet pazartesi gününün ve bütün hafta içinin okul hazırlığı olur. Sabah kahvaltılarında izlenen TRT belgesellerinin hiçbir faydası yoktur. Hele bazen bu Pazar sancıları babanın Star Tv’de “Kırmızı Koltuk” izlemesiyle iyice artar. Bütün gün ateri veya bilgisayar açılamaz. Çünkü ertesi gün okul vardır ve cumartesi gününün o serbestliği bir anda yok olmuştur. Ödev olmasa bile zorla derse oturturlar seni. Bazı pazarlar, hava güzelse, sabahtan televizyonda izlenilen Avrupa ligi maç özetleri ile ufaktan gaza gelinip dışarı top oynamaya gidilir. Ama “çıkılan” maçlarda ne kadar eğlenirseniz eğlenin, çocuklar için alarm zili niteliğindeki akşam ezanını duyduğunuzda, baş öne eğik, bütün haftanın kiriyle eve girersiniz.

İşte kaçınılmaz son: Banyo…

Anneyle banyoya girilir. Tabi o zamanlar yaşadığım yerde duşa kabin gibi teknolojik şeyler olmadığından, önce kazana kömür atılır.Sonra kovaya su doldurulur ve o bunaltıcı sıcakta annenin direktifleri ile banyo yapılır. Sizde var mıydı bilmiyorum ama annem beni her hafta keselerdi. Oh Holy Sunday! Her banyoda, kızarmış vücuduma dökülen suyla temizlenmenin o dayanılmaz acısını hissederdim. Annem hep anlatır, dalga geçer benimle: Eskiden her keselenme seansında kızarmışım. Büyüyüp başbakan olduğumda keseyi yasaklayacağımı söylermişim. Aklıma geldikçe hala gülerim. Ama bu mücadelem, protesto gösterilerim kazanımla sonuçlandı ve artık iki haftada bir keselenmeye başladığımı hatırlıyorum. Bunu da belirtmeden geçmeyeyim.

Banyo biter. Herkes paklanır. Akşam yemeği yenir. Herkes oturma odasının bir köşesine yerleşir. Ben ders çalışmaya başlarım. Annem ütü yapmaya başlar. Babam ya yazılı okur, ya da ders planı yazar. Odamız yeterince buharlanınca annem de babama katılır. Ablamla kavga ederiz biz de boş durmamak için.

Ancak asıl belirtmek istediğim konu, Pazar geceleri iyice çekilmez yapan ama acı verdiği gibi ağızda da hoş bir tat bırakan televizyon programlarıdır. Evet arkadaşlar. Tabii ki “Bizimkiler” dizisinden ve “Parlament Pazar Gecesi Sineması”ndan bahsediyorum. O içten, sıradan hayatın bir kesitini sunan “Bizimkiler” ile televizyonda ilk kez yayınladığı filmleriyle “Parlament Pazar Gecesi Sineması”… Ve ikisinin de ortak özelliği, ikisi de bitince yatmak zorunda kalmanız.

Moral bozukluğu içinde yatağa girilir. Anneniz üstünüzü örter, yanağınızdan öper, ışığı kapatıp odadan çıkar. Böylece o karanlıkta tertemiz nevresim takımıyla baş başa kalırsınız. İşte bu yüzden temiz nevresim takımları bana Pazar gecelerini hatırlatır. Temiz olmanın o dayanılmaz acısı…

Pazar günlerini fazla mı büyütüyorum bilmiyorum…
Son olarak sizinle bir şarkıyı paylaşmaktan “kıvanç” duyarım. Parçanın ismi “Gloomy Sunday” :) . Macar bir besteciye ait. Sevgilisi için bestelemiş bunu ve şarkı o kadar karamsarmış ki kadın bunu dinledikten sonra intihar etmiş. Parça radyoda yayınlandıktan sonra intihar vakaları da olmuş. Ardından parça hemen yayından kaldırılmış…Ah bu Pazar günleri!!!

Not: Şarkıyı dinlemek için biraz bekleyeceksiniz. Baştaki İngilizce açıklamalar sırasındaki çalan müzik başka bir müzik.

Din ve Hukuk

2009-01-10T21:19:00.000-08:00

(Liseden beri hukuk fakültesi istenmiştir. Herkes de bu isteğin farkındadır. Aile üyeleri ve akrabalar lise hayatı boyunca ders çalışmaya teşvik etmek için sınava hazırlanan kişiyle seans tadında birçok konuşma yapmıştır. Böylece harıl harıl ders çalışılmış, sınava girilmiş, sonuçlar gelmiş, tercih yapılmış ve hukuk fakültesi kazanılmıştır. Hukuku kazandığı için bütün sülalesinin mutlu olacağını zanneden genç, babaannesiyle bu mutlu anını paylaşmak ister. Babaanne aranır.)

Genç: Babaanne hukuku kazandım. Avukat olacağım. Holey! Yihuu!
Babaanne: Avukatların kazandığı para haramdır derler ya… Neyse…

(Ve gençte dumurla berber gelen kızgınlık, ani terleme, gözbebeklerinin büyümesi durumu!)

Avukatlık Mesleği ve Türkiye Solu Üzerine

2009-01-10T21:16:00.000-08:00

-E avukat mı olacan sen. İlerde bizim davalarımıza bakarsın. Hehe.
(Sen kaç defa mahkemelik oldun ki) Tabi abi ne demek.

-Olmadı yengeyi boşatırız sana.
(Bak hala) Bilmem ki. Bakarız.

-Ne demek bakarız. Boşuna mı avukat olcan sen? Bir de para istersin sen şimdi bizden ilerde!
(Ulan ne kadar suça eğilimli ve beleşçi tanıdıklarım var benim ya!) Ne parası abi. Ne olacağımız belli değil ki daha. Bir dur bakalım.

-Tabi avukatlarda para bok anasını satim. Bizden para almazsın artık. Sen de paçayı kurtardın lan şerefsiz!
(Avukat alacaklıların mı var abicim bu ne kin? Hem benim gelecekteki mali durumum niye geriyor seni bu kadar.) Abi her avukat zengin değil ki. Hem bir de artık piyasa avukat kaynıyor.

-Olsun lan en azından okuyosun. Okumak yine de güzel şey.
(Sanki imkan yoktu da okuyamadı eşşolueşşek. Madem meraklısın en azından al eline kitap oku. Bu da mı zor?) Tabi güzel yanları var.

-Şşş Bak orda solcularla , koministlerle takılmıyon demi?
(İşte Türkiye’min kanayan yarası… ) Yok...yani var... solcu... arkadaşlar da ben pek bulaşmıyorum... öyle şeylere(Cevapta açık bir şekilde fark edilebilen bir dekreşendo)

-Bak okuyanlar böyle şeylere bulaşıyolar. Kominist olup hem başına dert açma, hem de bizim başımızı ağrıtma. Görmedin mi 1 Mayıs’ta olanları? Polis inim inim inletir vallahi! Görmedin mi copları, silahları… Falan filan
(Şimdi ne desem boş. Yaşı ermiş ama kafası ermemiş bir tanıdık karşısında ne sınıf mücadelesi, ne sömürü düzeni, ne eşitlik, ne de kardeşlik kalır. Polisin 1 Mayıs’ta inim inim inletmesi mevzusundan bahsederken alınan haz nedeniyle ağzın kenarının iyice yamulması ve o yamulma sonucu saniyenin onda birinde meydana gelen tükürük birikmesi de beni ayrıca kıl etti) Yok abi ne alakası var.

-Bak koçum! Olaylara bulaşma, doğru düzgün oku, meslek sahibi ol, evlen, güzel güzel yaşa.
Ben evlenmic… (Hassssss… Tam da en sondaki kıssadan hisseye gelmiştik ya! Nasıl ağzımdan kaçtı!)

-Tabi yaşayacan hayatını olum. Hovardalık yapacan nasıl olsa kıracan parayı. Bir de mafya avukatı oldun mu deme sen. Ama mafya diyosam böyle namuslu mafya. Halkın namusunu koruyanlardan.
(Hah hala Polatlık Mematilik peşinde adam. Artık içimdeki sesi açığa vurup “Yeter!” diye bağırıp bir bir cevap vermek isterdim ama bu diyalogu iğrenç ve sıradan solcu politik tiyatrosuna çevirmeye gerek yok. Sessizce dinleyip, onay verip akıllı, uslu, okumuş çocuğu oynamaya devam etmek en güzeli. Bu arada amma pısmışım belim ağrıdı.)

Sürer gider…

Not: En azından merak edenler için diyalogun geri kalan kısmının anahtar kelimelerini yazalım. Zaten devamının getirmek basit: Mafya, millet sevgisi, şehitlik mertebesi, askerlik, pkk, komünizm, kız arkadaş, eve kız atmak, zinanın zararları, boşanma, avukatlık, avukatlık, para, para, para, avukatlık, avukatlık, avukatlık…

Hukuk Eğitimi Üzerine Kısa ve Eleştirel Bir Söyleşi

2009-01-10T21:13:00.000-08:00

-Siz şimdi hep kanun ezberliyorsunuzdur.
Yok kardeş. Zaten basılmış, cep kitabı yapılmış şeyleri biz niye ezberleyelim.

-Ya ben de başlarda hukuk seçecektim ama işte benim ezberim çok iyi değildir. Falan filan.
(Yok yine anlayamadı)Tamam benim de ezberim iyi değildir ama ezbersiz ders mi olur? Hem nasıl tarihi, coğrafyayı ezberlemişsen bunu da ezberleyeceksin. Falan filan.

-Cık. Ezberim hiç iyi değildir.
Peki

Anne Yeni Kelime Öğrendim!

2009-01-10T19:11:00.000-08:00

Arkadaşlarla hep beraber bir kafeye gittik oturuyoruz. Muhabbetler ediliyor, çay içiliyor, çok çay içiliyor, epeyce çay içiliyor. Dolayısıyla tuvalet ihtiyacımı gidermek için izin isteyip tuvalete yöneliyorum. Karşıma iki adet kapı çıkıyor. İki kapının birinde 2 tane kız sırada beklediği için diğer kapının erkekler tuvaleti olabileceğini düşünüyorum ve yöneldiğim kapıyı açınca karşıma temizlik malzemelerinin saklandığı bir depo çıkıyor. Yaşadığım ufak şaşkınlığı gören kızlardan biri tuvaletin tek olduğunu –unisex deyu geçer gevur külliyatında- söylüyor. Ancak erkeklerin ve kadınların ortak kullandığı tuvaleti bana tanımlarken şu ilginç mi ilginç kelimeyi söylüyor: “Biseksüel”(!!!)

Bu da başka bir arkadaşımın anısı: İstanbul’da metro istasyonlarında bozuk para atıp Ülker kraker, püsküvüt vs aldığınız makineler vardır. İşte arkadışım püsküvüt almak için makineye 50 kuruş atıyor. Ama para sıkışınca cihaz çalışmıyor. Söyle iki üç sarsayım kendine gelir deyu uğraşırken yanına bir erkek ilişiyor(bu arada arkadaş bağyan). Adam elindeki anahtarla sıkışan parayı para yoluna sokmaya çalışıyor ama olmuyor. Ardından ölümcül sözcükler adamın ağzında dökülüyor:”Makinenin de bir diyalektiği olur be!!”

Şimdi neredeyse hepimizde az çok yabancı sözcükler kullanmayı maharet sayma durumu var(hiç öyle kafanı sallama arkadaşım).Ancak şunu belirtmek lazım. “Tiki” denilen popüler kültür yaygınlaştığından beri, daha doğrusu “tiki” denilen popüler kültürü her arkadaş ortamında eleştirmek yaygınlaştığından beri –sıtarbaks- -sistımofedavn- -savndçek- -hambörgır- demek insanlar arasında pek hoş karşılanmıyor. Aksi varsa söyleyin uyduyla tespit edip yakalayalım. Ama iş –avangard- -antropoloji- -determinizm- -proleterya- -diyalektik- -biseksüel- gibi pek bilinmeyen ve ilim irfan, genel kültür kokan kelimelere gelince iş başka oluyor. Bir anda insanların size bakışı değişiyor, göz bebekleri büyüyor, ardından hayran süzüşler, serin bir rüzgar yüzlerini yalıyor…… Deeermişim. (Deeermişim diyerek de unutulmuş bu kelimeyi tekrar gündeme getiriyorum sayın, sevgili, muhterem… arkadaşlar.)

Yalan hepiciği. Öyle -lojiyle, -izizmle, -süelle biten kelimeler kullanarak kadın/erkek tavlama ihtimali, Kibariye’nin annesinin bardan erkek kaldırma ihtimalinden biraz fazla(bakın hiç yok demiyorum). İsviçre’deki bilim insanlarının aklına gelip de yaparlarsa bu deneyi benim dediğime varırlar. O yüzden biraz sözümü dinleyin.

Ben nasıl tuvaletin türünün “biseksüel” olarak saptanmasından etkilenmemişsem, arkadaşım da makinenin “diyalektiğinin” olmamasından kahrolmamışa, karşınızdaki insanlar da sizin kurduğunuz sofiste cümlelerden etkilenmiyorlar.(sofistike dedim alooo!) Ha tuvalet için cinsel bir yönelim saptayan arkadaşımızın içinde bulunduğu ruhsal durumu başka bir yazımda derinlemesine irdeleyecem. Onu elimden kaçıracak değilim. İyi geceler efendim. Her nerede yaşanıyor ve okunuyorsa…

2008-09-23T14:56:00.000-07:00

alkol gibi kayar boğazdan.
mayhoş tadında ürpermeye rağmen
kadınlar da alkol gibi.

bizden biri,
hani tutar ya havva'yı,
ben lilith'i tutanları tutarım.
ama onlar beni tutmaz, bırakır...
ayrı mesele...

hani kızınca önünde hızlı,
koşarcasına yürüyen,
boğazından kayarcasına yürüyen
kadınlar var ya...

ama kolundan çekip baktığında,
gözleri titrer ya aynı kadınların...

işte o zaman
terinde bin kadını koklarsın onun.
ter,
pislik,
parfüm,
şampuan kokan o kadında,
bin insanla yaşarsın.

ve bin bir tane kadını koklayana kadar,
onu seversin.

.......

2008-09-01T15:46:00.000-07:00

Söz Vermek Üzerine...

İnsanlar toprağı ilk defa kullanmaya başladığında toprakların sınırlarını niçin belirlediler? Gereğinden fazla ekip biçmemek durulacak yerin neresi olduğunun bilinmesi için diye değil sanırım. Çünkü her zaman daha fazlasını isteyen bir yaratıktan bahsediyoruz. Zamanında toprağına sınır koyan insan aynı sınırları genişletmek için savaşmamış mıdır? Düz mantık devrelerim çalışıyor ve kendi kendime şunu söylüyorum: Sınırlar kalktığında savaş da kalkar. (Fakat sınırları koyan yine insanlardır.)

Belli davranışların bize, birlikte yaşadığımız insanlara, taptıklarımıza veya inandıklarımıza yanlış gelmesi mümkün. Verilen belli bir çerçeve içinde yaşamımızı bir yere koyarız. Hatta doğru yapmak için değil, yanlış yapmamak için yaşarız diyebilirim. Olması gereken bu mudur aslında pek bir fikrim yok. Ama kendi prensiplerimizde, töre ve görgü kurallarımızda, dinlerimizde tamamlayıcı kurallardan çok yasaklar vardır. Tarih boyunca öyle olmuştur. Din kurallarına göre düşündüğümüzde genellikle doğruları yapan insan başkalarının gözünde cezalı duruma düşebilir belki. Ama yasaklara uyan çevresinde kesinlikle saygın bir yere sahiptir. İçki içen ve hayır kurumunda görev alan mı cennete gider, yasak sınırlara geçmeyen ve hiçbir şey yapmayan biri mi?

Yasaklar nerden geliyor? Kafamda hemencecik taraf tarafa bölme yaptığımda elimde bir tek kendi aklım kalıyor. Yasaklar, ahlaklar, kurallar hep aklımda barınıyor. Onları aklımı kullanarak ben yaratıyorum veya önceden yaratılmış olanları yine aklımı kullanarak kabul ediyorum. Çevresinde yasak çemberi bulunan bir mekanizma da artık yavaş yavaş kendi içinde yasak çemberini yaratıyor. Kendi yarattığım çember hareketlerimi engelliyor. Sonunda beni kıskıvrak yakalıyor. Hareket edemez oluyorum. Ama yine de rahatsız olmuyorum. Hatta kendimi böyle bir çembere sokmaktan gurur duyuyorum!

Aklımın yarattığı o yasaklar mekanizmasının bir parçasıdır verilen sözler. İşte o sözlerle insan kendini daraltıyor, daralttıkça da gururlanıyor. İçinde yaşadığım tabut en iyi ağaçtan yapılsın, onun tabut olduğu aklımdan çıkmıyor ama. Tabutun meşe ağacından yaptırmanız umurumda bile değil. Ben verdiğimiz sözler içinde yaşamaya çalışmamızla bozdum kafayı.

Verdiğim sözler beni daha güçlü kılmaz, ama döndüğüm sözler beni daha güçsüz kılar. Ancak maalesef bu benim görüşüm, Arkadaşlarımın beni sözlerimi tuttuğum için övmesi bir noktadan sonra hiç önemli değil. Fakat onlar için hep önemli olacak. Çünkü benim de içinde olduğum arkadaş çevresinde, ortaklaşa yaratılan yasaklar çemberinde verilen sözün tutulmamasının cezası çok büyük. Bir noktadan sonra verilen sözün ne olduğu, ne kadar yararlı olduğu artık bizim için önemli olmuyor bile. Söz verdim, bundan sonra otobüse binmeyeceğim diyip de binmediğinizde arkadaşlarınız sizi sözünün eri olarak tanımlayabilir. Ne saçma!

Ne sözlerle karşılaştım. Ne kadar saçmaydılar. İşin komiği bu sözleri verenlerin, çizdikleri sınırlı topraklarında yaşayamamalarıydı. İşte o anlarda, onları gördüğümde, karaktersiz insanlar olduklarından kesinlikle emin oluyorum, hiçbir şeyden olmadığım kadar. Ben de saçma sözler verdim. İçimde onları çiğneme arzusu o kadar büyük ki. Ama ben de karaktersiz olacağım. Kendi kendime yarattığım güç gösterim ters tepecek diye ödüm kopuyor.

Öyle yasaklar koymuşuz ki bu konu hakkında. Sözünden dönen hiç kimse haklı olduğunu çıkıp söyleyemiyor. Ben bile bu yazıyı sözlerimden dönmeden önce yazıyorum ne olur ne olmaz. Mantıklı bir sebep olsa bile olsun. Sen sözünden dönmüşsündür. Olay bitmiştir. En “erkekler” olayı erkekliğe, en “insanlar” olayı insanlığa vurur. Ne kadar kendini iyi anlatırsan anlat, istersen bilimsel bir teknik kullan, karşındaki seni önemsemiyorsa haklı olman hiçbir işe yaramaz.

İnsanların değişmesi de bu kadar yasak. Dinin değişmesi, ahlakın değişmesi, sözlerin değişmesi kadar yasak. Değişmeyi bırakın, değişmeyi düşünenler bile dışlanıyor. Kendini en hoşgörülü olarak kabul eden sisteme mensup olanlar dahi farklı olanlara aşağılayıcı tavırlar besliyorsa bu yasakları aşmak hiç kolay değil. En büyük yasakları geçtim biz kendi ufak yasaklarımızı bile çiğneyemiyorsak, hatta bu yasakların varlığından pek memnunsak olaya nasıl bir çözüm getirilebilir inanın bilmiyorum.

Ama bir yerlerden başlamak lazım değil mi?

.......

2008-08-28T16:24:00.000-07:00

Her zamanki gibi duşunu aldı. Hiçbir zaman 20 dakikanın altına inmezdi aldığı duşun süresi. Su parası çok gelirdi ama önemli olan temiz olmaktı onun için. Saçının çok yağlı olduğunu da düşünürsek duş süresini uzun tutmasını fazla irdelememek lazım. Onun ve bizim için en iyisi bu.

Ne zaman işine karışılmasından hoşlandı ki? Arkadaşlarıyla birlikteyken o tipik, arkadaşlar arasında sıkça yapılan, gizliden gizliye, kimin karakteri sağlam muhabbetinde sesini yükselterek belirtirdi hep: “Arkadaş benim sevmediğim iki şey vardır. Bana emrivaki yapmıcaksın, işime karışmıcaksın. Kardeş işime mi karışcaksın? Ozzaman otur kendin yap. Ne o öyle cins cins yorumlar falan.”

İşine karışılmasından hazzetmeyen insanlar olabilir. Ama eğer insan bu özelliğini, bu karakter bastırma muhabbetlerinde gurur duyarak dile getiriyorsa demek ki o insan hakkında anlatılacak, yazılacak şeyler vardır.

Bizimki duşunu aldı. Duştan çıktığında her zamanki gibi buluşma saatine yetişemeyeceğini gördü. Artık şu temizlenme faslının öne çekilmesi lazım diye düşündü. O anda düşüncesi ev arkadaşında dile geldi ve içerideki odaların birinden kısık bir ses aynı cümleyi tekrarladı. Haram ettiği en önemli iki şeyden birinin yapılmış olduğunu gören bir tanrının öfkesi gibi alevlendi bizimki. Sen de daha az uyu ve daha az seviş o zaman, örnek davranış sergile! Gözlerini kıstı, yüz kaslarını sıktı. O anda aynen birazdan kavga çıkaracak bir kediye benzediğini ona biri söylemeliydi. Sinirliydi. Çünkü söylediği söz kendisinde dahi tahrip edici bir etki bırakmamıştı. Artık hedonizmin doruklarında olan, hiçbir şeyi takmayan o soğukkanlı insanda nasıl bir etki bırakabilirdi ki?

Kıskanıyordu ev arkadaşını bizimki. Çünkü bütün özellikleriyle karizmatik buluyordu kızlar onu. Ev arkadaşının sayabileceğim, aklımda olan tüm özelliklerini inanın kızlar çok çekici buluyordu. İşte o yüzden bizimkisi bir kızla buluşmaya giderken, arkadaşının böyle bir derdi yoktu. Kızlar zaten eve kendiliğinden geliyordu. Her tartışmasında –gerçi bu işteşlik eki anlam olarak bir şey ifade etmiyordu- bunları düşündükçe çıldırıyordu bizimki. Ev arkadaşı için eve gelen kızların hepsi güzeldi, en azından o çok beğeniyordu. Ama hepsini de teker teker kurban veriyordu o karanlık, çekici ve esrarengiz kuyuya. İşte içerdeki o karanlık, çekici ve esrarengiz odadan asla karşılık gelmiyordu tartışmalarda. İlk ve son sözü kesin içerdeki söylerdi. Savaş alanından galip ayrılan hep o olurdu. Tabi içerdekinin belli bir savaş olduğunu düşünüp düşünmemesi ayrı bir durumdu.

Düşüncelerinden sıyrıldı bizimki. Söylediği sözün onu tatmin etmediğini hatırladı. Açtı ağzını. Ama ağzı açıkken saate bakakaldı. 2 saniyeliğine oluşan o komik surat kayboldu. Ama bizimkisi yine küfrünü etti, sessiz ve ev arkadaşının sülalesini yeterince kapsayan cinsten. Daha önemli işleri olduğuna kanaat getirmesi çok sürmedi. Buluşmaya her zamanki gibi geç kalmıştı. Erkek olduğu için giysi beğenmesi uzun sürmedi. Dişlerini fırçaladı. Saçlarını kuruttu. Vücuduna sıkılacak ne kadar kimyasal varsa sıktı. Telefonunu, cüzdanını, anahtarını aldı. Son bir kez aynaya baktı. Erkeklere has, ayna önünde dizlerin hafif kırılması ve ellerle saçın geriye doğru silkelenmesi hareketini yaptı. Yaparken de çok klasik birisin. O yüzden bu konuda bu kadar zorlanıyorsun demeyi de unutmadı, ev arkadaşının dahi duyamayacağı kadar kısık bir sesle.

Kapıyı kapatırken evin erişebildiği kısımlarını şöyle bir gözledi. Bu da ev üzerinde belli bir hakimiyet kuran insanların sıkça yaptığı bir hareketti. Bununla övünmeyi seviyordu. O ter kokan keşiş kazanovanın tek başına yaşayabileceğini de pekala biliyordu. Ama olsundu. Evi çeviren kişi olmayı seviyordu. Bu düşüncenin de verdiği destekle o kuyuya benzer odaya doğru seslendi. “Bugün yemeği sen yapıyosun bir işe yarıyosun koç!”

Kendisine emrivaki yapılmasından nefret ederdi. Ama insanların üzerinde kurduğunu zannettiği hakimiyetini kaybetmemek için kendisi çok yapardı. İşte o yüzden bu arkadaş hakkında anlatmaya, yazmaya, çizmeye değer bir şeyler vardı.